A verdade sobre o meu despido

Levo máis dun mes sopesando se escribir isto e como enfocalo en caso de facelo. Dende hai algunhas noites desperto con retazos para este post e non consigo quedarme novamente durmida. Por iso, porque quero voltar a durmir con normalidade necesito contar como foron os despidos de Diego e meu.
Todo comezou a mediados de Xullo cando Pablo García nos anunciou que se ían producir despidos, e que, tíñamos todas as papeletas, unha sorte a verdade!

Cando mo notificou tiven unha sensación moi rara, non era dor, era alivio, sentinme aliviada. Dende que entrara Pachi Vázquez na Secretaría Xeral as cousas na Rúa do Pino cambiaran moito para Diego, para min, e, para outras persoas que non vou mencionar por respeto a elas. Dende o primeiro momento, Pablo García baixo o mandato de Pachi nos fixo a vida, cando menos, complicada, nos retirou funcións, nos apartou, restrinxiunos o acceso aos censos e a toda a documentación, fíxolle unha auditoría informática a Diego, todo isto complicaba o traballo. E facíache sentir mal, moi mal porque levábamos moito traballado polo PSdeG, moitos quilómetros feitos e moitas horas roubadas ao sono, era doloroso.

Pachi Vázquez trouxo a súa propia xente, algo que me parece ata lóxico, a dicir verdade. Trouxo ao Xefe de Gabinete, ao Xefe de Prensa, un chofer, dúas persoas máis para prensa, unha secretaria, dous asesores, un encargado para xestionarlle as redes sociais e unha persoa para estar nos actos. No Pino tamén se quedou con Teresa e Agustín, como secretaria e chofer respectivamente. En total chegou a ter ao seu servizo exclusivamente ata dez persoas, máis dos que traballábamos para o Partido. Sobra dicir que, a maioría deles, non militantes. Coa chegada da crise mandou marchar aos dous asesores, ao rapaz que lle xestiona as redes sociais e a rapaza que tiña para os actos.

Cando Pablo falou conmigo argumentoume que era por causas económicas, “non hai cartos”, me repetía continuamente. A conversación entraba en “bucle” porque eu lle argumentaba,e non porque non quixera que me despediran senón para que me recoñecera a verdade dos nosos despidos,o seguinte:”se é por unha cuestión económica, o máis lóxico sería que comezaras polas xubilacións, Moas ten 74 anos, a vida resolta e pode xubilarse, e, senón queres xubilar a Moas entón comeza polos contratos temporais que comezaron despois ca Diego e ca min, que son en total cinco persoas do gabinete de Pachi” pero no, iso tampouco lles valía, esas persoas eran necesarias. Nun momento da conversación eu lle cheguei a dicir, “neste momento hai seis persoas para prensa e Polítca Municipal se queda sen ninguén, agora, neste momento que os compañeiros e compañeiras están aterrizando nos Concellos e, moitos deles, por primeira vez” ao que Pablo me respostou “podemos prescindir dalguén para Política Municipal pero necesitamos a todos os da prensa….xa buscaremos a alguén que o xestione” doeume tanto, tanto, que sentín unha patada no estómago e me botei a chorar, foi o único momento neste proceso que chorei por dor, non por min, polo desprezo aos compañeiros e compañeiras que andan polos concellos adiante.

A primeira carta de despido era un despropósito, mal redactada, sen sentido, na que poñía “ por desavenenzas de la dirección con el trabajador, sin que estas sean imputables ni causa del mismo…. Procedemos a su despido”. Diego e eu non a asinamos, por iso non teño copia para mostrárbola. Fomos a xunta Pablo a preguntarlle se nos estaban “puteando”, e, procederon a redactar a actual que dispón: “(…) Las causas que determinan la extinción de su contrato de trabajo son de carácter organizativo (…), como usted bien sabe, en los dos últimos meses se han reíncorporado a la plantilla (…) tres tabrajadores que se hallaban en situación de Excencia Forzosa (…) ello ha provocado duplicidad de personal contratado con las mismas o similares funciones.
Reconociendo la improcedencia del despido ponemos a su disposición desde este momento (…)

Trátase dun despido improcedente recoñecido, convertible en despido NULO, xa que, o que se argumenta é que, pola incorporación de compañeiros que desempeñan iguais ou similares funcións …., e, iso non é certo, os compañeiros que se incorporan son Blas,que nunca saíu do Pino, co cal xa tiña as súas funcións propias, e, nunca chocarón coas nosas. Teresa que cobraba da Deputación de Lugo,  e que, é a secretaria de Pachi,polo tanto, xa estaba tamén no Pino; e, Javi que xa viña unha vez a semana e leva a contabilidade. Por tanto de funcións similares nada de nada, xa que eu estaba en PolÍtica Municipal e actos, e Diego era o informático, entre outras moitas cousas.

Diego e eu decidimos renunciar a acudir ao Procedemento Xudicial; en primeiro lugar porque quen ía pagar as consecuencias non serían nin Pachi nin Pablo senón o Partido, e, en segundo porque o despido NULO implicaría voltar para o Pino e ningún dos dous queremos iso.

Durante o proceso, unha das persoas que ten unha alta responsabilidade no Partido nos dixo claramente (e ademais temos probas): “o voso foi un por mis cojones …”. Pois vale, a min  gustaríame que non se buscasen excusas estúpidas, eu sei perfectamente que lle caio mal a Pachi e as súas “mans dereitas” porque son amiga de Lage, de Mar, de Iván, de XSG…; son consciente, e, o sensato sería que Pachi viñese a onda min e me dixera: “mira, non te soporto, me caes mal, e non quero verte diante, por eso te vou a despedir…”. Eu pensaría “ole tus narices…” e nunca escribiría isto, pero o certo é que, Pachi despedíu a dous dos seus traballadores e non tivo a coraxe nin de falar connosco nin de mirarnos á cara, e,  iso non está ben, nada ben, para un dirixente dun partido SOCIALISTA e OBRERO.

Pachi é rico, xa lle ven de cuna (según din), Diego e eu somos fillos de obreiros, emigrantes, xente traballadora e moi honrada, que nunca lle fixeron mal a ninguén, e menos, conscientemente; sempre poderemos decir isto. Sempre poderemos ir coa cabeza alta e mirando aos ollos porque non entramos na Rúa do Pino por ser do Carballiño, amigo dun familiar de Pachi, irmán de …, marido de …, prima de …, entramos polos nosos méritos e saímos con eses méritos reforzados e a dignidade intácta.

Marchei triste polo trato dispensado, e que creo que non o mereciamos; pero no fondo tamén contenta e coa cabeza alta, porque sei que nestes catro anos cumplín coa miña responsabilidade e tratei a todos os compañeiros e compañeiras o mellor que sabía e podía, sen discriminar a ninguén. E tamén poido decir que coñecín a moitas persoas estupendas e maravillosas que traballan diariamente polo Partido Socialista, moitas veces poniendo cartos do seu bolsillo e perdendo tempo de estar coa súa familia. Esas son as persoas que realmente valen a pena, e polas que ten sentido ser socialista.

Anuncios

4 Responses to “A verdade sobre o meu despido”


  1. 1 Pablo septiembre 9, 2011 en 5:05 pm

    Pues qué decir, Eva. Que somos muchos los que creemos que Pachi se está equivocando. Que no se pueden hacer las cosas “por cojones” o porque le da una “arroutada”. No se puede despedir a gente competente, no se puede llamar narcotraficante a un presidente de la xunta, no se puede hacer política como la hace Pachi.
    Cometimos el error de elegirlo democráticamente en un congreso. Pues saldrá en otro congreso. Y el partido, que lleva 130 años de historia, seguirá. Y la militancia seguirá.
    Un abrazo y mucho ánimo, Eva.

  2. 2 Anónimo septiembre 10, 2011 en 2:13 pm

    Desde Bueu decirche o seguinte: Moitas grazas. Os que traballamos na política municipal, ou mellor dito os que nos toca lidiar coa política municipal máis cavernícola, onde case non temos representación e onde deixamos as horas, a familia e parte dos nosos soldos de lado, decirche que por enriba de tod@s está a dignidade e o respeto. Non sei se neste caso e noutros o noso partido non está defendendo as nosas sinais de identidade (non o sei porque non estou o tanto dos vosos despidos, e tampouco teño a outra versión) … pero cando unha persoa escribe o que ti escribes non pode ser por unha arroutada momentánea. Eu so sei o que sei, e en relación a ti decirche que José Castro e PSOE de Bueu está moi agradecido co teu trato e a túa predisposición. Unha aperta, espero gardes se o tes o meu teléfono e se non é así pídemo e cando necesites un cicerone por Bueu so tes que chamarme. Unha aperta COMPAÑEIRA.

  3. 3 Anónimo septiembre 10, 2011 en 5:41 pm

    Por Deus Eva, estar mal nun traballo é o peor que nos pode pasar, máis da metade da nosa vida está no traballo, e na convivencia cos compañeir@s, e no placer de facer o que nos gusta, e de realizarte profesionalmente, etc.etc.etc. me resulta moi desagradable que tievese que pasar o que o teu relato explica, porque sempre sentin admiración polo equipo que sodes (“erades”) na rúa do Pino, sempre tiveches un xesto, unha palabra amable, para mín que sufria e sufro por ter que defender as ideas socialistas nun pobo e nuha cuna do PP, donde ninguén se atrevia a facer o que eu e os meus compañeiros fixemos, que foi plantarlle cara a unha situación donde o partido non tiña representación.
    De verdad, Eva, sentin a túa marcha, por iso,…porque sin medios economicos fuches para mín (que non son ninguén), un grande apoio moral, unha aperta Eva.

    Carmen Ansedes

  4. 4 Anónimo diciembre 17, 2011 en 1:24 pm

    A politica e asi ,todo colegeo e falsedade , eso do partido ¿ que e o pardido?
    E normal e politica a cousa mais baixa do mundo. que esparabas son socialistas os que nos levan a ruina


Responder

Por favor, inicia sesión con uno de estos métodos para publicar tu comentario:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s




Post máis vistos

septiembre 2011
L M X J V S D
« May    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Páginas

FOTOS

Interparlamentaria cos Albertos

Con ZP

Xantar de Nadal

Xantar de Nadal

Rúa do Pino

Más fotos

A %d blogueros les gusta esto: