O ingrediente secreto da Coca-Cola

 

Seguindo coa costume habitual de escribir sobre historietas, hoxe vouvos a contar como descubrimos o “ingrediente secreto da Coca-Cola” dentro dunha botella de auga desta compañía, e,  de paso espero que nos sirva para ver que non é ouro todo o que reluce e que as grandes compañías en realidade cometen os mesmos erros ou máis que calquera “champanillas”que andamos polo mundo.

 

Pois ben, hoxe fomos a comer a un dos sitios habituais os que vamos sempre, e co cal por certo estamos encantandos, sobre todo pola atención que nos presta sempre Jhony, o seu encargado, e Dieguiño e Blas pediron auga, que a quen se lle ocurre todo hai que dicilo, e cando xa o pobre Diego levaba media botella bebida. Blas decatouse de que había algo dentro da botella,  tratábase dunha especie de alame enroscado. Eu pensei que Diego nos morría xa alí do asco, pero no, de momento sigue vivo e fornido como sempre, maña xa veremos.

 

En definitiva, que nunha  botella de auga de litro de AQUABONA, pertencente á compañía Coca Cola, atopamos un O.N.I (obxeto non identificado).

 

 

P.A

 

Pequeniñas cousas de Mazaricos

 

Ata fai ben pouco cando eu decía que era de Mazaricos sempre me preguntaban, es iso onde queda? Pero, sorprendentemente dende fai un tempo xa non teño que explicar que é un Concello que se atopa entre Santa Comba, Muros, Serra de Outes, Negreira….xa que comeza a ter difusión propia, aínda que tamen teño que recoñecer que en infinidade de ocasións non precisamente por boas novas.

Deíxovos como exemplo desta difusión non moi desexada a nova do presunto asesinato deste fin de semana…. “de coña, catro tiros pola espalda por mor dunha herdanza”.

http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2008/10/28/0003_7263950.htm

P.A

V Consejo Federal e o “menú da polémica”

 

Como xa saberedes moitos o fin de semana pasado celebrouse o V Consejo Federal de Municipios en Vigo.

Pois ben, eu decidín escribir algo sobre o mesmo. Pero, os que me coñecedes xa sabedes que non me gusta a parte “seria e hiperformal” deste tipo de xuntanzas, senón as anécdotas e o que hai detrás de cada acto ou acontecemento deste tipo. De modo que, decidín contar algo tan intranscendente como foi describir o Hotel onde estabamos a traballar.  E, con certa retranca fixen referencia ao menú do Hotel, que custaba a friolera de 45€, e como hai xente mal intencionada ou que non sabe ler entre liñas sacouno de contexto, publicouna no Chuza e no Menéame, facéndose unha gran “bola de neve”, e, esta “persoa” decidiu proclamar que os políticos que asistiron o Consejo pagaron isto polo menú, nada máis lonxe da realidade, posto que, buscamcada un de nos, dos participantes e dos poñentes nos buscamos as “castañas” á hora de comer e aloxarnos…..pero bueno….isto é como o tema do coche do Presidente da Xunta de Galicia, que xa fai dous anos que se comprou pero que decidiron agora dicir canto custou…

Eu teño un veciño moi, moi, moi sabio que di sempre: “antes de falar hai que pedirlle permiso o conosimento (sentido común)”.

P. A

Crónica e definición para PabloDoPaso

Isto vai dedicado especialmente, e con todo o cariño, para o “chuzas” PabloDoPaso pola súa amable crítica no Chuza.

Retranca s.f. Habilidade para falar con segundas intencións, en especial cando se procura unha gracia intencionada no que se di. Contesta sempre con retranca cando se meten con ela. CF. ironía.

E, xa dentro da “crónica rosa”, da cal me sinto orgullosa, recoméndolle moi seriamente que acuda a un salón de estética e se depile as cellas que esta tempada se levan menos poboadas.

O que non se conta do V Consejo Federal de Municipios

Este fin de semana toca Vigo. Blas, Víctor, Ánxela e eu estamos no V CONSEJO FEDERAL DE POLÍTICA MUNICIPAL; e vos preguntaredes, que é isto?. Pois ben, é unha especie de xuntanza nun lugar idílico da Ría de Vigo, como é o Hotel Los Escudos, dos Alcaldes e Concelleiros de toda España para falar das “Políticas de Promoción Económica e Emprego nos Concellos”.

Eu voume encargar, como di o entrañable Eladio Osorio, da “parte rosa “ destes actos, aínda que, de momento non teño moitas anécdotas nin cotilleos que contar, posto que acaba de ser a inauguración, salvo que, Mar e Xocas, son os máis …., non sei, … naturais.

E, como aínda non teño “historietas”, vouvos a contar un pouquiño como é este HOTELAZO. Para empezar direi que ten unha decoración que roza a perfección, con vistas a ría de Vigo; unhas habitacións que non son excesivamente grandes,(salvo a suite presidencial que ten máis de cen metros cadrados),pero que, teñen unhas terracitas que dan ao mar, e un baño no que algunhas de nós nos poderíamos quedar a vivir para sempre. Iso si, é moi barato para exemplo vos direi que o menú do día é a 45€ e consta de: “caldo gallego, merluza e postre”; bueno con este prezo segundo Blas danche a merluza enteira.

Sígovos contando…

Ah, e vos deixo unhas cantas fotos do que acontece na sala mentres falan os ponentes….sen dúbida é o mellor deste traballo..

P. A

Historieta do Consejo Federal do PSOE.

Como xa algúns saberedes o pasado 15 de Outubro inaugurei o meu blog.

Pois ben, son as 12:41 da madrugada e estamos sentados nun lugar privilexiado, un dos corredores do Hostal dos Reis Católicos, á espera de que Emilio (Pérez Touriño, claro) remate unha cea que ten co Consejo Territorial do PSOE.

Estamos a espera, nuns sofás moi cómodos, como 10 persoas e, se non fora pola hora parece a consulta dun médico.

Pois vouvos a contar, a min esta tarde tocoume unha parte moi interesante neste Consejo, como é ir a esperar ás autoridades ao Aeroporto de Santiago; como eses que se poñen co cartel nas saídas, algo así. A coña veu cando se enterou Dieguiño, porque, segundo el debía ir vestida de Galeguiña e coa gaita na man, e ofrecendo a tarta de Santiago.

Ademais o meu gran amigo Castiñeiras me suxeriu algo moi interesante e que por outro lado é o máis lóxico, que é o seguinte: “si cando se cheja a Jamaica che poñen un colar de flores aquí cando chejen os Presidentes terás que pórlle unha cuncha de Vieira non?”. E eu pensei: joer pois ten razón.

Así que imaxinade a escea, eu plantada no medio de LAVACOLLA (nome xa con guasa, en por si) vestida co traxe galego, unha gaita ao lombo, tarta de Santiago na outra e póndolle a cuncha da Vieira os Presidentes.

Son as 12:50 e xa por fin nos chamou o “médico” xa vos seguirei contando pequenas historietas.

P.A

Eu son unha “muller rural”

Este é o meu primeiro post, e me gusta este día para inaugurar o blog, posto que, hoxe é o Día Internacional das Mulleres Rurais. Que raro soa verdade? “MULLERES RURAIS”, e isto porque sempre oímos falar da “MULLER COSMOPOLITA”, en fin, que distinción tan pouco afortunada dende o meu punto de vista.

Eu que nacín nun ámbito “rural”, nun sitio que se chama Cuiña, en Mazaricos, só coñecín un tipo de muller: a que se levantaba as 7 da mañá para muxir as vacas, que as 8 chegaba da cuadra para darlle o almorzo aos nenos para ir á escola, que volvía para as leiras a labrar a terra, e que nunha escapadiña viña facer o xantar, limpar a casa e lavar a roupa. Que pola tarde encendía a cociña de leña para que cando chegases da escola quentases os peíños, e pola noite facía a cea e aínda che contaba algún conto.

Esa muller que tiña que facer de pai e de nai porque o home estaba en Suiza, que ía comprar os zapatos aos nenos e o bandilón para ela, que che zurcía os calcetíns e che lavaba a cabeza con vinagre para que non tiveses piollos, e tiña trucos tan socorridos como meter uns carozos húmidos para ceder os zapatos…

Así que o meu primeiro pensamento escrito vai dedicado a miña nai, unha gran muller rural e a todas as que conseguiron sacar adiante as súas familias nun mundo moito máis difícil que o de agora.

P.A