Estimad@s amig@s eu teño a teoría de que un Concello non existe ata que aparece no programa “Desde Galicia para el Mundo”.
E, por fin este Sábado obrouse o milagre polo que tantos anos levabamos rezando, o magazine internacional ” Desde Galicia para el Mundo” dedicoulle unha reportaxe ao Concello onde eu me criei.
Déixovos un enlace para os que queirades ver algo máis da miña terra.
http://www.galiciaparaelmundo.com/blog/index.php?tipo=videos&s=mazaricos
P.A.M.M
Xa fai moito tempo que non me paro a charlar un ratiño con vos, estivemos de campaña o cal implica deixar de ter vida propia para vivir a dos demais.
Hoxe, día de peche de campaña síntome especialmente triste, sinto moita tristeza polos que vamos despreciando no camiño, sinto tristeza pola xente que realmente vale a pena e a deixamos na estacada indefensa e soa, sinto tristeza porque loitas contra un imposible, sinto tristeza pola dor e decepción de moitos, e sinto tristeza por xente tan marabillosa que hai por aí defendendo uns ideais nos que ao final tan só eles creen, uns ideais que outros usan para encumbrarse pero que só os embelecen como persoas.
E, sobre todo sinto tristeza polo egoísmo do poder…e por todos aqueles que nacen cunha estrela que non se merecen e que a apagan cada vez que lle fan dano aos menos afortunados.
Isto vai por ti N. e por toda a xente que sufre por defender os ideais que outros machacan.
Dende o pasado Xoves estamos novamente en CAMPAÑA.
O certo é que teño a impresión de que nunca deixamos de estalo…levo sentindo isto dende Agosto de 2008 cando se previu un adiantamento das Autonómicas. Dende ese momento estamos a voltas con listas, actos, mitines… Este traballo xa me resulta rutinario e monótono, quizais porque me tocou a etapa máis electoral e congresual…e, ao fin e o cabo XA TODO ESTÁ INVENTADO!!!
P.A.M
Esta fin de semana aconteceu o que nunca queremos que pase, un rapaz de 22 anos de Mazaricos deixou a vida na estrada.
É moi triste, sentes tristeza por el, por seus pais, seus avós, a súa parella…..por todo.
Hai poucas familias en España que non sufriran as consecuencias da estrada, eu, sen ir máis lonxe vivino moi de preto: “Tiña 11 anos, cando as 11:00 da noite aproximadamente chamaron a porta da nosa casa, era o Alcalde de Mazaricos – hoxe falecido e gran amigo de meu pai – que traía unha nova, daquela aínda non había teléfono en todas as casas e coincidía que o teléfono público estaba na del. Miña tía Carmen, a irmá pequena de meu pai tivera un accidente en Barcelona, ía para celebrar o seu 30 cumpre anos co seu home e os nenos cando se saíu o seu coche nunha curva. Meu pai marchou inmediatamente para o Aeroporto con Manolo (o Alcalde) e alí arreglaron como puideron para que collera un voo con rumbo a Barcelona. Papá conta que nese momento estaba tan cego que non se acordou nin de coller o reloxo, e, entón Manolo quitou o seu e doullo.
Miña nai meteunos na cama a meu irmán e a min con ela e díxonos que a tía estaba moi maliña no hospital, eu recordo que recei ata as 5 da mañan, que foi cando definitivamente nos chegou a nova de que miña tía morrera. Eu sempre pensei que xa estaba morta dende que avisaron a meu pai pero quixen aferrarme á mentira de miña nai.
Ao día seguinte fomos ao colexio, e, aconteceu algo que nunca pasara antes, meu pai veume esperar ao autobús e a súa cara dicíao todo, acababa de perder á persoa que quizais máis quería no mundo. A súa irmá da alma”.
A época seguinte foi gris na miña familia. Por todo isto debemos examinarnos, eu a primeira, e practicar a prudencia.
P.A.M
O venres e o sábado celebrouse o Congreso Extraordinario do PSdeG-PSOE en Pontevedra.
En canto á Organización só podo dicir que foi francamente complicada, posto que o sitio era un verdadeiro laberinto, con moi pouca capacidade e con moitas trabas para realizar o traballo, por exemplo, nos tíñamos as oficinas na 5ª Planta pero o ascensor só chegaba ata alí si tiñas unha tarxeta, pero esa tarxeta non nola facilitaron co cal…xa vos podedes imaxinar, había que usar as escaleiras continuamente; o Plenario era escasísimo, apenas collían os Delegados/as. En fin que traballamos nunhas condicións moi difíciles, e, para máis carajo recibimos a visita de Alejandro de Vimianzo coa intención de Impugnar o Congreso,- eu nese momento só pensaba, mecagüen….co traballiño que pasamos para organizalo-. En fin que moi chungo todo!!, bueno, salvo os asistentes, deles teño que dicir que “chapou”, a pesares de non haber sitio ninguén protestou nin se enfadou co cal foi o mellor de todo, así que pola parte que me toca moitas gracias a todos pola colaboración.
En canto á nova Executiva…., uhhhhh! guai???? chachi???? volvo a ter un novo Xefe, o cal xa coñecía dende fai algún tempo e que é unha persoa fantástica, pero isto é cuestión de tempo.
Como anécdota direivos que a mellor foi cando o sábado ZP estaba na primeira fila e eu no escenario esperando á nova Executiva, e, como son tan guai, nun momento que mirou para min chosqueille un ollo, -unha costume que teño-, e él nin corto nin perezoso fixo o mesmo…e nada todo tan normal.
P.A
Levo xa moito tempo sin escribir, e, como case sempre é por motivos de traballo, aínda que, esta vez é tamén por algo de ocio.
Cóntovos, a semana pasada fixemos unha escapada a Portugal, - con respecto a isto teño varias anécdotas que contar pero para poder facelo teño que ter algo máis de tempo- e en este momento estamos co tema do Congreso Extraordinario e a Rúa do Pino “parese unha casa de tolos”.
Pero non queria deixar pasar máis días sen falar dunha persoa que para min é moi especial, de Loli.
Loli Rodríguez Amoroso significa moito, primeiro como persoa, porque é das máis coherentes que coñecin nunca, porque é traballadora, porque é de bo corazón, porque como digo sempre é o/a mellor xefe/a que tiven nunca….. e por moitas máis cualidades. Pero, hoxe sobre todo , acórdome dela, porque durante anos foi a Presidenta do Consello da Xuventude e Secretaria Xeral de Xuventudes Socialistas, e, agora con tan só trinta e un aniños vaise xubilar de ambos postos.
De ahí miña querida Loli o meu homenaxe particular, co video que che adico, en este momento tan especial, xa que creo que todos os que se xubilan ao principio o pasan moi mal… ( eso si, olvídate de que che regalemos o reloj que ese o temos gardado para quen ti xa sabes).
En fin, eu teño o presentimento dende o día que a coñecín de que vai chegar moi lonxe e espero que haxa a suficiente racionalidade en este “mundo” para que así sexa…Moitas apertas e ti vales moito nena!!!
P.A.M
Deixovos un vídeo que colgou Darío no Facebook e co que me partin de risa.
P.A.M
Hoxe, mentras esperaba nunha consulta, lin un deses estudios dos que sempre pensas “pa que carallo vale esto…”.Pois ben, segundo a revista especializada Archives of Sexual Behaviour os “ homes poden namorarse en 8,2 segundos.” - Rápidos ehh!!-
Segundo esta publicación: “A primeira impresión é o que conta. A miúdo ouimos esta expresión, pero agora parece que a ciencia a sustenta. Canto máis mira un home a unha muller no momento de coñecerse máis interesado está nela. Se o cruzamento de miradas queda en 4 segundos, o máis probable é que non estea impresionado. Pero se supera a barreira dos 8,2 segundos, podería estar, sen sabelo, perdidamente namorado”. -Eu, en este punto teño que facer unha pequeniña puntualización ao magnífico estudio este-, xa que di que: canto máis che miran máis interesados están, pero claro, o que non din os ciéntificos é a onde che miran, porque, todas estaremos dacordo en que, case calquer home, é capaz de estar mirando para un escote máis de 8 segundos sen que iso signifique que está enamorado….,vamos digo eu, porque sinon por esa regla de tres todos os borrachos dos sábados estarían coladiños por nos.
Sen embargo, ao parecer, non ocorre o mesmo no caso das mulleres xa que nos mantemos a mirada tanto se os atopamos atractivos coma se non.
Así que agora queridas amigas, xa o sabedes, tende moito coidadiño cando vaíades ao Super, porque si o chico da charcutería che mira máis de 8 segundos significa que en breves che pedirá como mínimo unha cita ou matrimonio.
P.A.M
O Sábado celebrouse o primeiro Comité Nacional dende que se perderon as eleccións.
Comezou as 10:30 h. coas intervencións de Ricardo Varela e Pepe Blanco; as 11:15, aproximadamente, comenzarón as oitenta intervencións dos Delegados. Houbo de todo, pero case todas na mesma liña de : “CRÍTICA” e ” SEÑALAMENTO DE ERROS NO PACTO CO BNG. Para min, os mellores foron Quiroga e Vergara, porque son os que dixeron a verdade do que sentían, sin paños quentes…como ten que ser.
E logo está José Luis de Salvaterra de Miño, un gran descubrimento, digo isto porque eu non o coñecía personalmente, e, é a persoa que máis sinceramente oín falar en público dende que estou no partido,-un fenómeno-, o día do Comité pediu a palabra pero cansouse de esperar e retirou a petición, unha lástima. Pero eso sí, acercouse a nós e dinos: ” Arre carallo aquí ninguen asume a responsabilidade, que pena que retirei a palabra, si o sei, subo alí e digo que, a culpa de perder as eleccións foi de Blas e Eva, que os despidan xa…que os contrato eu”
Deixovos unha foto de José Luis despois de moitas horas de intervencións.
P.A.M
Hoxe non vou escribir de política. Hoxe vou eloxiar unha das cousas que mellor fai miña nai – as filloas da pedra-.
Seguramente moitos de vos non coñezades este plato típico, posto que, xa quedan poucos sitios onde se fai, e Mazaricos, é un deles.
Miña nai, unha gran nai, sabe que me chiflan as filloas, e eu creo que, para compensar o meu sufrimento, o pasado venres decidiu facermas.
Leva moito traballo, hai que ir a leña, quentar a pedra, facer o moado e logo ter a paciencia de ir pouquiño a pouco templando a masa na pedra. Pero, todo isto ven acompañado de algo que xamais se debería perder; as conversas a carón do lume, botar unhas risas coa xente que vai pasando pola lareira, falar de todo un pouco con meus pais, -incluso do triste que foi perder as eleccións-, e, namentres ir comendo nas filloas. Dos mellores remedios para os males da alma…
Deíxovos unhas fotos onde se aprecia máis ou menos como se fan estas delicias.
P.A.M
El País Galicia
|
Comentarios recientes